Monique Spaltman – een portret

Om op een doordeweekse dag zo de statige oprijlaan van Landgoed Verhildersum op te rijden, voor een afspraak, dat heeft iets. Monique Spaltman, directeur van Landgoed Verhildersum, gaat met pensioen. En daar mag ik een verhaal over schrijven. Of ik Monique zelf ook te spreken krijg, is nog even spannend, maar Kim Rutgers, facilitair manager, staat mij graag te woord.
Groepjes bezoekers lopen aarzelend rond alsof ze op iemand wachten. Een vrijwilliger spreekt mij aan. Of ik voor de rondleiding kom? Nee. Ik heb een afspraak met Kim. De wind trekt aan en er waaien druppels uit de bomen. Verandering op komst. De metafoor ligt er te dik bovenop.
In de museumwinkel stapt een jonge vrouw mij lachend tegemoet. Dit moet Kim zijn. “Koffie?” vraagt ze. Kim wijst mij een kantoorruimte op de eerste verdieping. Wit, zakelijk, doorsnee kantoormeubilair en TL-verlichting. Dit verwacht je niet als je op Landgoed Verhildersum komt. “Ja,” lacht Kim, als ze binnenkomt met de koffie: “dit is achter de schermen!”
“Vijftien was ik nog maar toen ik begon als vrijwilliger op de borg,” vertelt Kim. “Monique kwam iets later.” Met enthousiaste gebaren erbij: “Zoals ze aankwam, je zag echt iemand lopen. Echt een powervrouw. Dat was dus Monique!”
Op haar zeventiende liep ze er haar laatste stage, en daarna is ze gebleven. Nu is ze facilitair manager. Tweehonderd vrijwilligers werken er op de borg. “Al die blije vrijwilligers vind ik echt het allermooiste hier! Zonder vrijwilligers kan het niet, en Monique snapt dat. Monique ziet wat mensen in zich hebben.”
“En dat zag ze bij jou ook?”
“Ja, beslist. Het belangrijkste dat ik van haar heb geleerd: doe het op jouw manier. Wel overleggen met elkaar, maar doe het op jouw manier!”
Voorzichtig vraag ik of er misschien iets kleins is, dat Kim lastig vindt aan Monique. Ze denkt na. “Als ze het druk heeft, horen we haar boven stampen op haar kantoor. Niet boos, maar druk. Dan weten we: nu is het even menens.” Ze lacht. “Daar maken we ook wel grapjes over. Dat weet ze zelf ook.”
Er klinken stemmen op de gang. Een harde rokerige stem klinkt er luid bovenuit. Kim kijkt me betekenisvol aan. De stemmen worden luider. Dan vliegt de deur open. Monique. Ik snap meteen wat Kim bedoelde met powervrouw. Met haar donkere haar, donkere bril, die mooi afsteken tegen haar lange donkerrode jurk, is ze inderdaad een krachtige verschijning. Monique zegt nog wat tegen de collega’s op de gang, draait zich om, komt binnen en slaat de deur achter zich dicht.
» Read more about: Een kijkje in de keuken van… »